Bas Siebring's Blog

Tag: dagboek

  • White Island Volcano & Last days in New Zealand

    The previous blog post ended with a picture of our drive to Whakatane. We went there with our friends Aaron and Val with a purpose: we were going to visit an active volcano on January 2nd. White Island is an active volcano, approx. 50 km off the shore of the North Island. We had booked a boat trip and guided tour to this island, departing from Whakatane. The boat trip was pretty rough (even though apparently it was a calm day), so Judith and Val didn’t feel too well, and we were glad to be able to get off the boat and tour the island. As you can see in the pictures, we needed gas masks and helmets, because it was definitely an active volcano with lots of sulphur gas etc. Very  interesting to see and experience!

    In this blog post you can also find some pictures of our final days in New Zealand, which mostly consisted of packing, moving (helping the South African family that bought all of our stuff, including our car, to transfer everything to their place) and saying goodbye to friends. We spent our final night and day at our friends Marten and Mirjam and their children, with whom we even went to the beach during our final afternoon; the hottest day in NZ we had experienced so far (+38 Celsius). Quite a shock to get back to the Netherlands at below zero temperatures after that, as you can imagine!

    However, we have fond memories of our time in New Zealand. It is the most beautiful place to travel and if you ever want to go there, don’t hesitate to contact us, so we can tell you more about everything you do not want to miss while you’re there! We sure know our way around! 🙂

  • Pictures of our Summer holidays – December 2012 – part 2

    And here’s update #2

    1) Fox Glacier

    2) Drive to and stay in Wanaka

    3) Drive to Kinloch – through Arrowtown, Queenstown and Glenorchy – with amazing (Lord of the Rings) views!

    4) Our stay in beautiful Kinloch

    5) Te Anau

  • Hobbiton – November 18

    Two weeks ago, on November 18, we went on a trip to Hobbiton with our friends Aaron and Val. Hobbiton is located near Matamata, approximately 2 hours by car from where we live. The 1.5 hour guided tour through the movie set village of Hobbiton was totally worth the drive! It was awesome to walk where the Lord of the Rings Trilogy and – of course – the Hobbit has been filmed. It felt like there a hobbit could come around the corner any time asking what we were doing in their village! Except for one underwear-drenching downpour near the end of the tour, the weather was lovely and so are the pictures:

  • Maria in New Zealand – part 5 (October 7 – 11)

    Here it is; the final photo blog with pictures of Maria’s stay in New Zealand.

    It was a beautiful sunny day when we were walking part of the Abel Tasman track on October 7th. We had booked the Abel Tasman National Park Discoverer Day package. The boat cruising along the coast dropped us off at Bark Bay around 11.30am and picked us up at Anchorage Bay 12 km further at 3.30pm. It was a gorgeous walk and the views were stunning at times! After that we drove on to Nelson, where we stayed the night.

    The next day we drove from Nelson to Picton, but we did a bit of detour towards Seddon, to visit the Yealands Estate winery. This remarkable vineyard even produces wine for the Dutch market and we had actually had a couple of their wines with our Christmas dinner last year! We had a nice tour and tasting, before returning to Picton. We went to bed early, because we had booked the early (7am) ferry, which meant we had to check in at 6am and therefore get up at 5! Ouch!

    However, this gave us the opportunity to drive from Wellington to Turangi on Tuesday, and arrive there quite early (around 3pm), leaving us some time to relax, go for a beautiful walk around the village, have dinner and sleep before heading back to Auckland on Wednesday the 10th.

    We were back home around 2pm. Since it was Maria’s last day (she had to fly back to the Netherlands on Thursday the 11th of October) we spent the day unpacking and packing, relaxing, going out for dinner in Titirangi (delicious Indian food) and watching Boer zoekt Vrouw on Uitzendinggemist together 🙂 It was difficult to say goodbye on Thursday morning, but we definitely have had some incredible 3 weeks creating many lovely shared memories!

    Bas and I only had a few more days off, before we both had to go ‘back to reality’ (working), which we spent relaxing and preparing for the last term of the school year. Time is flying actually, since this is already Bas’ final term teaching in New Zealand, but we’ll tell you more about our plans for the future in our next blog. Stay tuned!

  • Maria in New Zealand – part 4 (October 4 – 6)

    We are spoiling you with updates! 😉 Here are some more pictures of Maria’s stay in New Zealand / our roadtrip. These are from the drive from Picton to Hamner Springs (with a stop near Kaikoura, marvelling at the seal colony), our stay in Hamner Springs, the drive to Westport through the mountains (unfortunately covered in clouds and with heavy rainfall), via the Pancake Rocks at Punakaiki, and finally our drive to Motueka, near Abel Tasman Park, where the sun finally started to shine again after another whole day of rain. Yay!

    We’re almost there; I’ll post one more blog later this week, and then I should be up-to-date again.

  • Maria in New Zealand – part 2 (September 26 – 30)

    More photos below of Maria visiting us in New Zealand. Bas got his holiday on Friday the 28th, so we took off for a roadtrip through this beautiful country. I am now posting this update from our hotel in Wellington. Tomorrow we’ll take the ferry over to the South Island. The pictures below are from the last few days in Auckland (and surroundings, e.g. Waiheke Island) and the start of our trip (Rotorua and Napier). Have fun!

  • Bas in Nederland/Bas in the Netherlands

    Nederlandse versie
    Even een kort berichtje om te laten weten dat Bas veilig in Nederland is aangekomen. Morgen heeft hij z’n bloedonderzoek, donderdag de longfoto en medische check bij de dokter. Hopelijk gaat het daarna allemaal snel met het visum, want ik zit hier in m’n eentje en dat is nu al best wel saai en niet leuk…. maar ik vermaak me gelukkig wel met studeren, lezen, tv kijken, e-mailen, huis schoonmaken, de was doen, boodschappen doen, koken en wat al niet meer. Straks ga ik denk ik nog even wandelen, want de zon is doorgebroken (het was vanochtend mistig) en de herfstkleuren zijn prachtig. Koud is het overigens ook: zo tegen het vriespunt aan. De eerste flurry (sneeuwbui) is voor deze week voorspeld… ik hou jullie op de hoogte!
    En onder de Engelse versie vind je nog een paar foto’s van de afgelopen weken.

    English version
    Just a short note to let you know that Bas arrived in the Netherlands safely. He will have his blood checked tomorrow and an X-ray of his lungs and a medical check with the doctor on Thursday. Hopefully, all will go quickly after that with obtaining the visa, because I am all by myself here in Yellowknife, which already is quite boring and no fun… however, I am keeping myself busy with studying, reading, watching tv, e-mailing, cleaning the apartment, doing laundry, groceries, cooking and whatever more. I think I will go for a walk in a little while, because the sun just broke through (it was foggy this morning) and the fall colours are beautiful. It is cold as well: just about freezing. The first flurry has been forecasted for this week… I’ll keep you posted!
    And here are some pictures of the last couple of weeks:

  • Update 1 Oktober

    Het is al weer even geleden

    Ja, het is al weer even geleden dat we een update hebben geschreven. We kregen al vragen of het hier allemaal goed ging. we kunnen een ieder gerust stellen: het gaat hier voorspoedig! Er is weer een hoop gebeurd, dus we zullen jullie weer even bijpraten.

    Judiths verjaardag

    24 september was Judiths verjaardag. Ik was al 2 dagen op zoek naar een specifiek cadeau, maar Yellowknife heeft lang niet alles in elke winkel, dus met het aanbod dat er was, was het behoorlijk zoeken. Het lukte me dan ook pas 25 september om een mooi cadeau mee naar huis te nemen. Op Judiths verjaardag zelf zijn we uit eten geweest. De vrijdag na Judiths verjaardag hadden we een klein feestje. We hadden 6 mensen uitgenodigd, mede vanwege het beperkte aantal stoelen dat we hadden. Uiteindelijk zijn er drie mensen geweest, maar wel de leukste mensen die we tot nu toe ontmoet hebben: Pat (de principal), Alan (zie de update over Hay River) en Kirstin (één van de twee scheikunde docenten hier). We hadden al een hoop drank in huis, de mensen die kwamen namen nog meer mee. Voorlopig kunnen we dus nog wel even vooruit. 🙂

    De saté (babi en ajam) die ik maakte,  de pisang goreng, de pindasaus en de meer originele ketjap saus (lastig te maken zonder ketjap, maar erg goed gelukt) gingen er goed in. Ondanks dat je hier veel niet al te scherp (maar wel erg zout) eten tegen komt, kennen we hier toch veel mensen die wel van een gerecht met enige pittigheid houden.

    Wat was het cadeau dan?

    Ik voelde al aankomen dat ik daar anders vragen over ging krijgen. We hadden hier helemaal niks om muziek af te spelen, dus er staat nu een klein stereotorentje voor CD’s, radio en een mogelijkheid om een mp3-speler aan te sluiten. Vooral de radio en de mp3-speler functie worden gebruikt. 🙂 Maar hij bevalt erg goed. Daarnaast had ik nog wat saaiere cadeaus (maar wel nuttig!): enkele bordjes, bestek, een paar mooie schalen en wijnglazen en gewone glazen. De wijnglazen worden ook goed gebruikt door Judith 🙂

    Kaartjes

    Bedankt voor alle kaartjes voor Judiths verjaardag. De een vond zijn weg sneller dan de andere naar ons adres. 🙂 Maar dat heeft wel weer iets leuks, we hebben dagenlang elke dag wel 1 of 2 kaartjes gekregen.

    School

    Na mijn les heb ik niet echt nog veel andere lessen gegeven, maar wel een practicum ontworpen, een werkblad er voor gemaakt en het practicum gegeven, samen met Ed. Ik ben nu wel een beetje uitgekeken en de momenten dat ik ook wat kan doen grijp ik met beide handen aan. De mensen hier zien me al meer als een vaste waarde, iemand die ze dagelijks zien en er dus “bij hoort”. Erg fijn. Ik ben de laatste tijd vooral veel bezig met het doorspitten van een reader over werkvormen en aan het nadenken over hoe ik die kan toepassen in reguliere en inval lessen.

    Visum

    Ik kan eindelijk aan jullie vertellen dat het papierwerk er door heen is! De papieren voor de medical check zijn opgestuurd naar de Stephensonstraat en ik vertrek zondag 4 oktober naar Nederland. Ik zal dan in sneltreinvaart de volgende stappen gaan uitvoeren:

    1. papieren op halen
    2. naar de dokter te gaan
    3. een medisch onderzoek ondergaan
    4. de formulieren per expres op sturen naar Wenen
    5. Wenen stuurt dan confirmatie naar Berlijn als alles goed is
    6. Berlijn stuurt mij m’n visum
    7. On y va! Bij de douane in Canada kan m’n visum dan geactiveerd worden!

    Maar ik ben waarschijnlijk wel enige tijd in Nederland. Judith blijft in Canada, om het fort te bewaken. Ik hoop zo snel mogelijk terug te kunnen, want ik had hier al zeker de helft van alle dagen kunnen werken. We vertrekken dan eind december weer naar Nederland, voor een week of 2. Judith mag hier namelijk maar 6 maanden blijven, dus we moeten even het land in en uit, zodat ze weer 6 nieuwe maanden krijgt. 🙂 En dan zijn we mooi met de kerst in Nederland. Hier gaan namelijk ook heel mensen naar het zuiden, naar familie in de provincies, dus Yellowknife zal wat saai zijn rond de kerst. Na oud en nieuw vliegen we weer terug.

    Tsja

    We werken hier allebei erg hard. Judith heeft nog steeds opdrachten en heeft al weer een aantal LOI hoofdstukken ingestuurd. Toch moeten we maar proberen om iets vaker een update te schrijven, want als jullie je zorgen gaan maken, dan doen we iets niet goed. De volgende update komt dus snel!

  • Update 10 september 2009

    Introductie

    Het leven in Yellowknife wordt, nu ik dagelijks op Sir John Franklin rondloop, verrassend gewoon. Dat heeft natuurlijk te maken met hoe we ons ook ingesteld hebben op dit avontuur, de start er van en hoe we eigenlijk de gewone dagelijkse dingen hier ook vanaf het begin deden (koken, afwassen, werken, etc.). Dit weekend hebben we voor het eerst zelf moeten schoonmaken, immers, we leven niet meer in een hotel. Dit ging allemaal snel en efficiënt; goede taakverdeling gemaakt.

    Werkvisum

    Zoals het er naar uit ziet, gaat het tot januari duren voordat ik een werkvisum heb. Er is nog wel een kans dat het via het reguliere werkvisum lukt, maar de eisen waar je dan aan moet voldoen zijn strenger en er zijn er veel meer, soms zelfs letterlijk: voor een onder-30-visum moet je twee pasfoto’s bijvoegen, voor een regulier werkvisum zes. Ik heb een mooie brief die de lezer vertelt dat ik hier erg nodig ben, maar mogelijkerwijs moet er nog een overheidsonderzoek op volgen dat dan uitmondt in een “Positive Labour Market Opinion”. Dat zou het laatste echte obstakel zijn voordat ik de boel kan insturen, dan nog één groot regelpunt: een medisch onderzoek.

    Ik denk met weemoed terug aan Michael, een Amerikaanse student die zonder enige papiertje te tekenen of Verklaring Omtrent het Gedrag aan te leveren toch 13 lessen op het Zernike kon geven. En daarnaast zou ik, als ik ging werken als inval-docent, zo’n beetje de enige bevoegde docent zijn die dat werk deed. Lijkt me duidelijk dat er geen andere bevoegde Canadees is die dat werk kan / wil doen, aangezien ze zelfs net afgestudeerde leerlingen voor de klas hebben gehad als inval-docent! De kans dat het gewone visum toch lukt is niet eens nihil of klein te noemen, maar realisme laat ons toch uitgaan van het worse-case-scenario. Het zorgt voor de nodige frustratie, maar overall genieten we van onze tijd hier; er zijn genoeg leuke andere dingen.

    We blijven sowieso

    Indien het duidelijk wordt dat het echt pas januari wordt voor ik hier kan werken, hoef je ons trouwens niet snel thuis te verwachten om het daar af te wachten: ik kan gewoon vrijwillig aan de slag (met wat geluk “onthouden” ze dat ook nog tot het moment dat het visum er is) En een andere situatie die wellicht wat vreemd overkomt is dat ze iemand als invaller huren, die net zoals nu, onbevoegd is en niet capabel om het vak te geven (zeker niet op Grade 10, 11 of 12 niveau) en dat die dan mij op papier supervised en in de praktijk m’n goedbetaalde assistent wordt omdat ik de les dan geef voor noppes, nada, niks. Niet ideaal en het gratis zou me minder storen als iemand anders niet de poen kreeg voor mijn werk. Maar anders is het gewoon een les bezigheidstherapie die niks waard is. Het is ze hier er best wel wat aan gelegen om me wel die les te laten geven, maar net als bij visum aanvragen hebben ze hier behoorlijk wat regeltjes die vanuit de bond van docenten worden opgelegd aan de scholen. Omgekeerde wereld hier wat dat betreft. Maar we hebben de boel al wel kaar om onze tickets om te boeken naar december. Hangt allemaal af van hoe het loopt met de communicatie met de ambassade en andere mensen.

    Aan de slag op school!

    Op school rondlopen wordt al minder vermoeiend. De eerste dagen word je snel gaperig van het constante observeren, de taal, de aanpassing, de nieuwe situaties….. En er liggen genoeg kansen om nu al mee te helpen: in een Chemistry 20 klas (Grade 11, havo/atheneum 4/5 niveau) zitten 29 leerlingen, wat hier enorm genoemd wordt, veel te veel! Ze kijken me ook altijd wat vaag aan als ik ze uitleg dat dat een hele normale grootte is voor een Nederlandse klas. Tijdens de zelfwerkzaamheid in de les kon ik gewoon vragen beantwoorden, wat voor dankbare reacties zorgde, zowel bij leerlingen als docent.

    Daarnaast is de hoeveelheid praktisch werk hier tot nu erg laag. Doordat docenten het zelf moeten voorbereiden (er is hier niet zoiets als een TOA), door strengere regels (aanklaag-cultuur, hetzij minder dan de VS) en wellicht nog andere zaken waar ik de vinger nog niet op heb kunnen leggen. Ook wat betreft werkvormen: ze kennen alles wat ik noem, ik zie het alleen niet; veel frontaal en opdrachten maken en inleveren voor een cijfer. Niet noodzakelijkerwijs minder goed te noemen, aangezien veel onderzoeken toch aantonen dat variatie in werkvorm loont, zeker over de enorme lestijden van 85 minuten, maar toch. Ik zal het wel zien ontwikkelen en zo niet, dan ligt er een mooie taak voor me, waar een heel aantal docenten graag aan mee wil werken.

    Plan de campagne

    Vanavond gaan Judith en ik naar een Open Dag van Sir John Franklin. Heel vroeg in het jaar, maar ze willen de ouders in de school hebben en ze hopen wellicht nog wat drop-outs / no-shows toch de school in te krijgen. Morgen naar een galerie opening met plaatselijk beeldhouw- en snijwerk. Dit weekend wordt het hopelijk wat mooier weer, het Labour Day weekend (laatste weekend) was verschrikkelijk: regen, fris en grauw. Dus dan kunnen we weer wat foto’s voor de site maken. Hopelijk ook weer een aurora, maar tegenwoordig liggen we daarvoor doordeweeks te vroeg in bed.

    Judith

    Judith heeft nog weer een extra opdracht binnen en heeft al een aantal opdrachten voor de vertalerscursus van de LOI ingeleverd. In alle opzichten wordt dit een jaar waarin we ons allebei enorm kunnen ontwikkelen. Je bent veel op elkaar aangewezen, maar nu we ook allebei een eigen werkplek hebben en niet constant op elkaars lip zitten, is het gewoon erg fijn hier. Ik denk dat het grotere appartement en de extra kamers ook bijdragen aan dat het leven hier nu best wel “gewoon” aanvoelt. Judith gaat dinsdag bij een plaatselijk koor kijken, dat gedirigeerd wordt door een mevrouw Nightingale (je verzint het niet!). Ik speel weer wat Guild Wars (eindelijk weer tijd voor) en we gaan nog kijken bij een sportschool, hoewel ik waarschijnlijk voor nop in de gym van SJF kan sporten. Ohja, SJF, Sir John Franklin High School, aan die afkorting moeten jullie maar wennen. 😉 Ik wen er inmiddels ook al goed aan.

    Ter afsluiting

    Voor een aantal dagen waarin het leven hier heel “gewoon” was, heb ik toch al weer veel geschreven. Veel over school (ik weet het, sorry Harma  😉 ) maar dat is natuurlijk één van de belangrijkste doelen hier. We blijven jullie op de hoogte houden, houd de site, de Hyves, Facebook, MSN en wat niet meer gewoon in de gaten! Bedankt voor alle reacties via welk medium ook tot nu toe! We vinden het erg leuk om van iedereen te horen en hebben soms het idee dat we vaker met mensen in contact zijn dan toen we in Nederland waren ;-). Het houdt je van de straat en aangezien die zeer binnenkort wel eens erg koud kon gaan worden hier, is dat een goed iets!

  • Update 26 t/m 28 augustus

    Jullie hebben natuurlijk al een aantal foto’s kunnen zien en Judiths laatste update voorspelde al wat dingen, maar de afgelopen drie dagen zijn redelijk druk geweest.

    Laat ik beginnen bij waar Judith zo ongeveer stopte. Ik ben woensdag in de stromende regen naar École Sir John Franklin High School gelopen, omdat ik, na even te hebben gebeld ’s ochtends, daar een afspraak had met de principal. Al het e-mailen, bellen, reizen, zaken voor  een visum regelen, alles kwam nu samen. Enigszins nerveus meldde ik me bij de administratie. Ik werd vrijwel direct opgehaald en na een korte handdruk zit je dan tegen over elkaar. Af en toe nog zoekend naar woorden kwam er een heel vlot gesprek uit. Een gesprek met eigenlijk alleen maar hele positieve uitkomsten. Ondanks dat ze geen uren hadden, konden er wel dingen geregeld word dat ik als “supply teacher” aan de slag kon, dus specifiek dingen aanleren aan meerdere klassen waar je zelf erg goed in bent. Substitute teaching was ook mogelijk en noodzakelijk: ze hadden op dit moment geen enkele sub voor natuurkunde. De nood was zo hoog dat er binnen het management al was voorgesteld om leerlingen die vorig jaar afgestudeerd waren als sub te gaan gebruiken; een plan dat vakkundig om zeep was geholpen door de principal zelve. Dat kwam te dichtbij, niet professioneel en paste niet in hun “Strive for Excellence”. En kort door de bocht: daar zag ze mij wel in passen.

    Vervolgens een rondleiding gehad door de school, enkele docenten ontmoet, onder andere de vice-principal die nog twee klassen natuurkunde geeft. (en die dus weleens naar congressen moet en vervangen moet worden :-)). Een aardige docente Engels, bij wie ik wel (een aantal) les(sen) mocht bekijken (en ook moest gaan kijken, want de principal verzekerde me dat ze erg goed was, pluim voor de docente die er zelf bij stond). En dan staat er opeens een digitaal schoolbord in dat lokaal van de docente Engels. Net nieuw en wat moet je er mee? Laat ik daar nou vorig jaar op het Zernike nog wat dingen over verteld hebben in een soort van cursus. Een paar tips, wat algemene wetenswaardigheden en je maakt makkelijk indruk. Als het aan de principal lag, gaf ik er volgende week meteen hier een cursus over. Het voelt ongemakkelijk als Nederlander, omdat je meteen kwaliteiten toegedicht krijgt en erkenning voor je kennis krijgt, hoe triviaal die kennis voor jou ook voelt, maar hier is het heel normaal om mensen wat luider te prijzen dan dat we in Nederland doen.

    Nog een tijd zitten na praten na de rondleiding. Wat hebben we nodig van elkaar? Weer een aantal veren erbij gestoken gekregen (zitten wordt langzamerhand ongemakkelijk) want ze wilde me toch eigenlijk wel voor de Catholic Schoolboard wegkapen en voor Sir John houden. Er komen vast wel tijdelijke uren gedurende het jaar en als je er dan bent, ben je de eerste om ze te krijgen. Het proces om een brief te krijgen met werkaanbod voor een visum werd meteen dezelfde dag in gang gezet. Wordt dus vervolgd, maar dit was een grote opsteker! 🙂

    En na ongeveer anderhalf uur sta je dan weer buiten. Teruglopen naar huis, waar blijkt dat je helemaal niet zo lang bent weggeweest als je zelf dacht. Moe. De rest van de dag niet heel erg veel meer gedaan. ’s Avonds nog even lekker uit eten geweest.

    De volgende dag vol energie op zoek naar een bedrijf dat fietsen verhuurt. Dat blijkt praktisch onmogelijk. Uiteindelijk komen we uit en worden we voor $40 voor een jaar family-member van een milieubeweging in Yellowknife, Ecology North. Als service naar hun leden kun je hier fietsen lenen. Handig als je eigen fiets bij de maker staat of als je een vriend op visite hebt die geen fiets heeft. Of als je Nederlands bent, praktisch op een fiets geboren bent en toch eens wat sneller de stad door wilt. Nadat alle banden opgepompt waren en de zadels op de goede hoogte stonden, vertrokken we. Doel: de oude begraafplaats en het Bristol Monument. De oude begraafplaats blijkt moeilijk te vinden. Later blijkt dat er een nieuw hiking trail naar toe is. De borden zijn al wel verplaatst, alle boekjes en brochures gaan nog uit van de oude situatie. Na de tevergeefse speurtocht naar de oude begraafplaats blijkt de fiets van Bas een mankement te hebben: het zadel zit los en zakt steeds naar beneden. Na een redelijk stuk fietsen met geregelde  stops om het zadel weer omhoog te zetten hoopten we bij de Walmart een inbussleutel-tool te kopen: helaas, Walmart heeft veel, maar dit nou net niet. Na koffie bij Timmy door naar het hoofdkwartier van Ecology North. Zadel vastzetten en met een tip over een winkel die ze wel had meteen maar een set inbussleutels gekocht.

    Vervolgens toch nog even naar N’Dilo, de oude stad. Even bij Tony op een bankje gaan zitten uitrusten. Tony en zijn vrouw waagden zich zelfs in het koude water. Toen we weer bijgekomen waren liepen we naar de weg terug en kwamen we onderweg Stefan tegen, een vriend van Tony waar hij  ons al over had verteld. Stefan woonde, voordat hij in 1982 naar Canada kwam, in Groningen. In Stad. We hebben een tijd met hem gepraat, z’n vrouw kwam hem ophalen want ze zouden gaan zeilen! Nog even staan praten en nadat we waren uitgenodigd om een keer langs te komen door naar huis. Aangezien we al druk aan het voorbereiden zijn om volgende week te verhuizen restjes gegeten: weer een heel aantal pakken leeg die niet mee hoeven waaruit ik toch nog een voedzame maaltijd kon samenstellen.

    28 augustus lekker uitgeslapen. Ik ben even naar de stad gegaan om naar een router te kijken. We kunnen namelijk morgen over naar een 1-slaapkamer appartement om daar te “wachten” op ons 2-slaapkamerappartement. Aangezien dit ruim 20 euro per nacht scheelt, hebben we besloten om het te doen. Zelfs al zou maandag de boel al klaar zijn, dan kunnen we van het geld al bijna nog een keer lekker uit eten. We blijven Nederlanders. En zowel het 1- als 2-slaapkamerappartement hebben een internetaansluiting die maar 1 computer kan aansluiten. Dus dan heb je een router nodig om allebei te kunnen internetten. Om drie uur hadden we de sleutel, na een korte inspectie hadden we om vijf uur 2/3 van onze spullen over. Ik ben twee keer heen en weer gefietst om twee grote rugzakken over te brengen, Judith liep met een koffer en een kleinere rugzak. Morgen nog de elektronica, laatste kleren, wat was en de etenswaren en we zijn helemaal over. Vroeg naar bed dus, na een diepvriespizza te hebben verorberd.

    Houd de site dus in de gaten. Er komen snel foto’s van ons nieuwe tijdelijke onderkomen. De video’s en meer video’s komen snel weer online. Ik moet nog even een manier vinden om ze beter te presenteren, zonder dat ze de werking van de site te veel beïnvloeden. Alles ontwikkelt zich langzaam, maar gestaag. We houden jullie op de hoogte!