Jullie hebben natuurlijk al een aantal foto’s kunnen zien en Judiths laatste update voorspelde al wat dingen, maar de afgelopen drie dagen zijn redelijk druk geweest.
Laat ik beginnen bij waar Judith zo ongeveer stopte. Ik ben woensdag in de stromende regen naar École Sir John Franklin High School gelopen, omdat ik, na even te hebben gebeld ’s ochtends, daar een afspraak had met de principal. Al het e-mailen, bellen, reizen, zaken voor een visum regelen, alles kwam nu samen. Enigszins nerveus meldde ik me bij de administratie. Ik werd vrijwel direct opgehaald en na een korte handdruk zit je dan tegen over elkaar. Af en toe nog zoekend naar woorden kwam er een heel vlot gesprek uit. Een gesprek met eigenlijk alleen maar hele positieve uitkomsten. Ondanks dat ze geen uren hadden, konden er wel dingen geregeld word dat ik als “supply teacher” aan de slag kon, dus specifiek dingen aanleren aan meerdere klassen waar je zelf erg goed in bent. Substitute teaching was ook mogelijk en noodzakelijk: ze hadden op dit moment geen enkele sub voor natuurkunde. De nood was zo hoog dat er binnen het management al was voorgesteld om leerlingen die vorig jaar afgestudeerd waren als sub te gaan gebruiken; een plan dat vakkundig om zeep was geholpen door de principal zelve. Dat kwam te dichtbij, niet professioneel en paste niet in hun “Strive for Excellence”. En kort door de bocht: daar zag ze mij wel in passen.
Vervolgens een rondleiding gehad door de school, enkele docenten ontmoet, onder andere de vice-principal die nog twee klassen natuurkunde geeft. (en die dus weleens naar congressen moet en vervangen moet worden :-)). Een aardige docente Engels, bij wie ik wel (een aantal) les(sen) mocht bekijken (en ook moest gaan kijken, want de principal verzekerde me dat ze erg goed was, pluim voor de docente die er zelf bij stond). En dan staat er opeens een digitaal schoolbord in dat lokaal van de docente Engels. Net nieuw en wat moet je er mee? Laat ik daar nou vorig jaar op het Zernike nog wat dingen over verteld hebben in een soort van cursus. Een paar tips, wat algemene wetenswaardigheden en je maakt makkelijk indruk. Als het aan de principal lag, gaf ik er volgende week meteen hier een cursus over. Het voelt ongemakkelijk als Nederlander, omdat je meteen kwaliteiten toegedicht krijgt en erkenning voor je kennis krijgt, hoe triviaal die kennis voor jou ook voelt, maar hier is het heel normaal om mensen wat luider te prijzen dan dat we in Nederland doen.
Nog een tijd zitten na praten na de rondleiding. Wat hebben we nodig van elkaar? Weer een aantal veren erbij gestoken gekregen (zitten wordt langzamerhand ongemakkelijk) want ze wilde me toch eigenlijk wel voor de Catholic Schoolboard wegkapen en voor Sir John houden. Er komen vast wel tijdelijke uren gedurende het jaar en als je er dan bent, ben je de eerste om ze te krijgen. Het proces om een brief te krijgen met werkaanbod voor een visum werd meteen dezelfde dag in gang gezet. Wordt dus vervolgd, maar dit was een grote opsteker! 🙂
En na ongeveer anderhalf uur sta je dan weer buiten. Teruglopen naar huis, waar blijkt dat je helemaal niet zo lang bent weggeweest als je zelf dacht. Moe. De rest van de dag niet heel erg veel meer gedaan. ’s Avonds nog even lekker uit eten geweest.
De volgende dag vol energie op zoek naar een bedrijf dat fietsen verhuurt. Dat blijkt praktisch onmogelijk. Uiteindelijk komen we uit en worden we voor $40 voor een jaar family-member van een milieubeweging in Yellowknife, Ecology North. Als service naar hun leden kun je hier fietsen lenen. Handig als je eigen fiets bij de maker staat of als je een vriend op visite hebt die geen fiets heeft. Of als je Nederlands bent, praktisch op een fiets geboren bent en toch eens wat sneller de stad door wilt. Nadat alle banden opgepompt waren en de zadels op de goede hoogte stonden, vertrokken we. Doel: de oude begraafplaats en het Bristol Monument. De oude begraafplaats blijkt moeilijk te vinden. Later blijkt dat er een nieuw hiking trail naar toe is. De borden zijn al wel verplaatst, alle boekjes en brochures gaan nog uit van de oude situatie. Na de tevergeefse speurtocht naar de oude begraafplaats blijkt de fiets van Bas een mankement te hebben: het zadel zit los en zakt steeds naar beneden. Na een redelijk stuk fietsen met geregelde stops om het zadel weer omhoog te zetten hoopten we bij de Walmart een inbussleutel-tool te kopen: helaas, Walmart heeft veel, maar dit nou net niet. Na koffie bij Timmy door naar het hoofdkwartier van Ecology North. Zadel vastzetten en met een tip over een winkel die ze wel had meteen maar een set inbussleutels gekocht.
Vervolgens toch nog even naar N’Dilo, de oude stad. Even bij Tony op een bankje gaan zitten uitrusten. Tony en zijn vrouw waagden zich zelfs in het koude water. Toen we weer bijgekomen waren liepen we naar de weg terug en kwamen we onderweg Stefan tegen, een vriend van Tony waar hij ons al over had verteld. Stefan woonde, voordat hij in 1982 naar Canada kwam, in Groningen. In Stad. We hebben een tijd met hem gepraat, z’n vrouw kwam hem ophalen want ze zouden gaan zeilen! Nog even staan praten en nadat we waren uitgenodigd om een keer langs te komen door naar huis. Aangezien we al druk aan het voorbereiden zijn om volgende week te verhuizen restjes gegeten: weer een heel aantal pakken leeg die niet mee hoeven waaruit ik toch nog een voedzame maaltijd kon samenstellen.
28 augustus lekker uitgeslapen. Ik ben even naar de stad gegaan om naar een router te kijken. We kunnen namelijk morgen over naar een 1-slaapkamer appartement om daar te “wachten” op ons 2-slaapkamerappartement. Aangezien dit ruim 20 euro per nacht scheelt, hebben we besloten om het te doen. Zelfs al zou maandag de boel al klaar zijn, dan kunnen we van het geld al bijna nog een keer lekker uit eten. We blijven Nederlanders. En zowel het 1- als 2-slaapkamerappartement hebben een internetaansluiting die maar 1 computer kan aansluiten. Dus dan heb je een router nodig om allebei te kunnen internetten. Om drie uur hadden we de sleutel, na een korte inspectie hadden we om vijf uur 2/3 van onze spullen over. Ik ben twee keer heen en weer gefietst om twee grote rugzakken over te brengen, Judith liep met een koffer en een kleinere rugzak. Morgen nog de elektronica, laatste kleren, wat was en de etenswaren en we zijn helemaal over. Vroeg naar bed dus, na een diepvriespizza te hebben verorberd.
Houd de site dus in de gaten. Er komen snel foto’s van ons nieuwe tijdelijke onderkomen. De video’s en meer video’s komen snel weer online. Ik moet nog even een manier vinden om ze beter te presenteren, zonder dat ze de werking van de site te veel beïnvloeden. Alles ontwikkelt zich langzaam, maar gestaag. We houden jullie op de hoogte!