Tag: dagboek

Het is weer eens tijd voor een update van mijn hand. De afgelopen dagen zijn vrij rustig geweest, maar we hebben toch wel weer wat nieuwtjes. Terwijl ik dit schrijf, ben ik -eigenlijk voor ’t eerst – alleen op de hotelkamer aan ’t werk. Bas is namelijk een half uurtje geleden naar Sir John Franklin High School gegaan, na een telefoontje van de principal, waarmee hij al geruime tijd via e-mail en telefoon contact onderhoudt. Nu is hij dus persoonlijk kennismaken en krijgt hij waarschijnlijk een rondleiding door de school e.d. De lessen beginnen er volgende week weer, maar de leraren zijn deze week weer begonnen om alles voor te bereiden. Ik laat het aan Bas over om later vandaag of morgen een update te schrijven over zijn ervaringen vandaag. Ik ben ook heel benieuwd!

Wat werk-zoeken betreft gaat het namelijk allemaal niet vlekkeloos. De Verklaring Omtrent het Gedrag (VOG) is (in Groningen) binnen, maar Bas kreeg maandag van de ambassade een mailtje met het vervelende nieuws dat de jongeren-visa (work/holiday programme) voor dit jaar op zijn… sinds vorige week! En net nu we zondag alle papieren voor de aanvraag in orde hadden gemaakt en aan Ank hadden gestuurd (waar alleen de VOG nog bijgevoegd moest worden en naar de ambassade moest worden doorgestuurd).  Het is een beetje een kip-ei-verhaal, zoals Bas al eerder schreef: voor een ‘echt grote-mensen-visum’ heb je een baanaanbod nodig en voor een baanaanbod een visum… maar we geven niet op: we weten nu wat we nodig hebben, en wie weet kan een van de scholen de papieren in orde maken om een aanvraag voor een ander visum te doen. Tot die tijd kan Bas waarschijnlijk als vrijwilliger aan de slag, om zo toch het schoolsysteem te leren kennen en ervaring op te doen.

Tussen al deze werk-zoek-perikelen door, ben ik lekker aan ’t werk geweest. Ik heb voor verschillende klanten teksten geschreven, vertalingen gemaakt en ben nu bezig met de laatste dingen af te ronden die in augustus moeten gebeuren. Verder probeer ik via de e-mail mijn netwerk ‘warm’ te houden. Het is natuurlijk erg leuk om met iedereen te mailen hoe het gaat, maar natuurlijk hoop ik zo ook nog wat meer werk binnen te halen 🙂

Naast het werken, mailen e.d. hebben we natuurlijk ook nog wel wat tijd voor ontspanning. De afgelopen dagen hebben we niet heel veel buiten gedaan, omdat het weer hier wat grijs, grauw en regenachtig is geweest. Ook nu regent het weer. Zaterdagavond ben ik  nog een eind gaan wandelen, toen het weer wat opgeklaard was. Zondagavond en dinsdagavond stonden in het teken van ‘So you think you can dance Canada’, de enige televisieshow die we echt proberen te volgen. Erg leuk en de kwaliteit van de dansers hier is heel groot! Geweldige show gisteravond met de top-20 dansers! Maandagavond hebben we samen gesport in de fitness-ruimte van het hotel. Lekker zweten en spierpijn krijgen 🙂

Verder heeft Bas zich uitgeleefd met koken afgelopen zondag, waardoor we drie dagen lang heerlijk konden eten van de fajitas die hij heeft gemaakt (zie foto!)

Tenslotte: het is zo goed als zeker dat we over een paar dagen verhuizen! Gisteren zijn we op ‘huizenjacht’ geweest omdat het hotel wel leuk en goed is, maar niet zo groot en natuurlijk erg duur! We hebben nu een appartement gevonden met twee slaapkamers (boek je vlucht en kom maar op bezoek! :)) , een grotere kamer, luxere keuken en een grotere badkamer voor behoorlijk wat minder geld. Nog steeds vrij prijzig, maar als je bedenkt dat het inclusief water, elektriciteit, verwarming, parkeerplaats (haha, nog geen auto hier hoor!), kabeltelevisie,  internet, afwasmachine (jaja, wat een luxe) is en we meer ruimte en privacy hebben, dan zijn we wel heel blij! Ook is er in het gebouw een laundry-room, waar je gebruik van kan maken (niet meer wachten bij de wasserette dus! :)) Het enige dat we zullen missen is de dagelijkse schoonmaak 🙂 Zo gauw de internetverbinding gefixt is in het appartement krijgen we een telefoontje en kunnen we over. Waarschijnlijk deze week al, dus hou onze weblog in de gaten voor meer nieuws!

Introductie
We hebben weer een hoop meegemaakt, maar nog lang niet alles online gezet. Natuurlijk was het ook wel te verwachten dat we niet elke dag een heel verhaal konden gaan typen, maar we houden jullie toch graag op de hoogte.

Wellicht goed om te weten: sinds de eerste stroomstoring is onze internet connectie minder stabiel. Dus als we opeens stil vallen in een chat op MSN of IRC, dan is dat niet omdat we je opeens niet meer interessant vinden, maar meer omdat we weer eens opnieuw de connectie met de router moeten krijgen.

Vrijdag 14 augustus
’s Ochtends meteen even gebeld via de Skype met Maria, Judiths moeder, die jarig was. ’s Middags liepen we naar de stad, toen we achterop gefietst werden door wat later een lokale beroemdheid bleek te zijn. Een man genaamd Tony had “Groningen” op Judiths trui gelezen en vroeg of we uit Nederland kwamen. In Yellowknife blijkt namelijk een Groninger te wonen (een vriend van Tony), die hier zo’n 25 jaar geleden naar toe verhuisd is. Hij had het er nog vaak over, dus vandaar dat Tony het herkende. Na een kort gesprekje op de stoep, waarin we vertelden dat we wilden gaan kijken waar we een kano konden huren, bood Tony een van z’n twee kano’s aan om te lenen. Dat scheelde in de kosten en de bedrijven hier draaiden toeristen toch maar een poot uit, kwam het op neer. Gewldig hoe iedereen hier behulpzaam is en je tips geeft van wat hij of zij leuk vindt aan Yellowknife.

Zoals in de laatste post al aangegeven en in de foto’s ook al te zien was, liepen we naar onze vriend Tim aan de andere kant van de stad en hebben we daar van een welverdiende portie Timbits en koffie genoten. We namen de bus weer terug en na snel wat te hebben gegeten, gingen we naar de plek waar Tony woonde en waar z’n kano’s lagen. Zonder succes. :-(. Tony was (niet meer) thuis. We hebben er nog een tijd gezeten op een bankje en van het uitzicht genoten (zie ook de foto’s van 11-14 augustus). Tony woont op de blauwe “houseboat” die in de foto’s te zien is.

Zaterdag 15 augustus
We hebben deze dag veel gewerkt en wat geluierd. Na wat googelen en wat lezen in de Lonely Planet kwamen we erachter dat er veel over Tony te vinden is. In maart is er namelijk het “Snowking festival” in Yellowknife, georganiseerd en waarschijnlijk ook bedacht door Tony, die als bijnaam namelijk “Snowking” heeft. Zowel in de Lonely Planet als op verschillende nieuwssites was dit terug te vinden. En de reden dat er zoveel mensen op een woonboot wonen ook: omdat je woning dan niet op land staat dat van de stad is, hoef je geen belastingen te betalen en dat schijnt veel te schelen. Ook is het een lucratieve business: Tony had een houseboat gebouwd die hij voor $130.000 (bijna €84.000) verkocht had. De bouwmaterialen haalde hij voornamelijk van de stort.

Toen we ’s avonds nogmaals naar z’n houseboat gingen, was hij er weer niet. We namen ons voor om de volgende keer maar een briefje mee te nemen om op te plakken dat we hem weer gemist hadden. We wandelen nog even verder door het oude deel van de stad, N’Dilo genaamd om onder andere even te zien waar “the Wildcat café” zat, waar we zeker nog een keer moeten gaan eten. Ook liepen we langs “Doornbos road”, genoemd naar een kleurrijke inwoner van Yellowknife, Tjaart (Tom) Doornbos. Grappig, omdat Bas z’n oma Doornbos van haar achternaam heet en deze man, een Nederlander, dus mogelijk verre familie is.

Zondag 16 augustus
De dag begon met boodschappen doen. Toch handig dat op zondag de boel hier gewoon open is. Nadat we de boodschappen hadden teruggebracht, gingen we een auto huren. Er was geen kleine auto, dus we kregen voor een gereduceerd tarief een full-sized car mee. Een behoorlijk bak, zoals in de foto’s ook te zien is. Een korte instructie hoe in een automaat te rijden en Bas reed meteen weg, op weg over de Ingraham Trail naar Roads’ End, waar ’s winters de Ice Road begint. Een reis met uitdagingen, naar later bleek.

Tijdens een eerste stop even een broodje gegeten en tot de conclusie gekomen dat veel mensen op zondag leuke uitstapjes doen. Mensen die gingen vissen, met de boot het meer opgingen, etc etc. Verder gereden en toen begon er een stuk “gravel road”. Dat rijdt vrij lastig als je geen 4×4 truck hebt en bovendien een auto met veel vermogen hebt. Af en toe voelt het aan alsof je op ijs rijdt, zo glibberig. Na een stuk gravel road bij de “Hidden Lake” gestopt. Hier kwamen een stel “immigranten” uit New Brunswick tegen, die daar aan het vissen waren. Maar eens gevraagd waar je hier een Fishing license kon halen. Ook vertelden ze ons dat we nog één parkeerplaats verder moeten om makkelijker naar de Cameron Falls te kunnen lopen.

Zo gezegd, zo gedaan en bij de volgende parkeerplaats begon onze wandeling naar de Cameron Falls. Enorm mooi, een behoorlijke waterval midden in de natuur. Naar onze mening ook vele malen mooier dan de Niagara Falls, die in Canada en Amerika meer bekendheid genieten. Onterecht, want de wolkenkrabbers die daarom heen staan en de weg die er gewoon langsloopt, nemen de magie van de waterval weg. Cameron Falls is dat alles dus niet: je komt er na een korte hike van 45 minuten en je zou niet verbaasd opkijken om er op een dag met minder toeristen een beer te zien vissen. Zie ook weer de foto’s :-).

Verder gereden naar Roads’ End. Supermooie natuur weer. Er lag bij het begin van de Ice Road een soort van stroomversnelling, erg ondiep. Dit gegeven zorgde voor een mooi schouwspel van ruim een half uur. Twee mannen probeerden namelijk het ondiepe stuk met een motorboot te passeren. Na wat geklooi namen ze een aanloop om vervolgens keihard aan de grond te lopen. Touwen werden uitgeladen, er werd over het land omheen gelopen, door de (toch net iets dieper dan verwachte) stroomversnelling heen geploeterd, er werd geduwd, getrokken, etc etc. Na ruim een half uur succes, thumbs up en met een brede glimlach een groet terug.

Teruggereden naar huis met nog een stop op de parkeerplaats waar we ook onze eerste stop maakten. Daar werd inmiddels druk gebarbequed op de publiekelijk te gebruiken barbeques. Super om te zien. Doorgereden naar de Co-op om een fishing license te halen en toen door naar huis. Vanwege de vermoeidheid van de lange dag voor het eerst wat fastfood gegeten: Kentucky Fried Chicken. Nou, dat was één keer en toch maar nooit meer.

Maandag 17 augustus
’s Ochtends ging Judith naar de Laundromat om de was te doen. Bas ging, na een paar laatste dingen te hebben gekocht bij de Walmart (ja echt!) een uurtje vissen. We hadden de auto nog tot 12 uur. Geen succes bij het vissen en weer terug naar huis, waar Judith na enige vertraging ook aankwam. De was was nog nat, ondanks dat Judith het twee keer in de droger had gedaan. Dus nadat de schoonmakers waren geweest werd de was door het hele appartement op stoelen en rekjes in de badkamer opgehangen.

Vervolgens een poging gedaan (gewapend met briefje) om te zien of Tony thuis was. En welja, driemaal is scheepsrecht en na een kort gesprek het meer op gegaan. Meteen betrok het weer. Na een lus te hebben gemaakt om één van de twee kleine eilandjes, waarna een peddel brak, mocht Bas de kajak weer terug naar Tony’s huis manoeuvreren. Met lichte regen kwamen we aan. Tony zat inmiddels met een andere houseboater te praten en nadat we beschaamd hadden verteld dat we een nieuwe peddel voor een moesten halen omdat we hem gebroken hadden werden we hartelijk uitgelachen. Net zoals het grootste deel van Tonys huis kwam ook deze peddel van de dump. Iemand had dus al besloten dat ie niet meer goed was en hij vond vast wel weer een nieuwe. No problem, man, no problem.

Het gesprek ging over van alles en kwam uiteindelijk op het onderwerp vissen. De “Government Dock”, daar kon je wel goed op Jackfish (Northern Pike -> snoek) vissen. Daar zijn we dus naar toe gelopen, Bas met hengel, Judith met boek) Van lezen kwam het niet veel, want er werd in de 4e of 5e worp meteen een Jackfish van 75 à 80 cm gehaakt, zie foto’s. Na een behoorlijk gevecht werd deze “Slew Shark” uiteindelijk met het net van de Walmart geland.
Ondertussen was ook de arm der wet genaderd. Voordat Bas z’n fishing license moest laten zien, werd er nog even geholpen met het onthaken van dit monster. De politie is hier echt je beste vriend! 🙂 “I figured you would have a fishing license, fishing on our doorstep” was de reactie toen aangaf natuurlijk een vergunning te hebben. En ja, de goede man had gelijk, het heet niet voor niks de “Goverment Dock”. De politieboten en auto’s vertrokken van deze plek. Op de vraag van Judith of je er eigenlijk wel mocht vissen (dankjewel Judith) was het antwoord: “Well, my boss doesn’t like it, but as long as you’re not in our way, we’re ok with it.” 😀 Als we nog vis wilden eten moesten we naar een dichtbij gelegen restaurant: elke dag verse vis. Hij zou er om half zes ook wel zijn!

Na nog een kleinere Jackfish te hebben gevangen (net onder of 40 cm) gingen we naar huis. Een pasta met een eigen recept met gehaktballetjes saus (wel weer uitdaging met het beperkte pannenarsenaal) smaakte verrukkelijk.

Afsluitend
We hebben weer een hoop meegemaakt. Wat ons blijft verbazen is de behulpzaamheid van iedereen: Tony, de politieman, de “New Brunswick kids”. Geweldig! Er wordt zeker nog vaker gevist en houdt de site in de gaten. Er komen twee filmpjes aan!

Zodra er nieuws is over sollicitatie resultaten horen jullie het, maar het loopt allemaal nog langzaam: ze hebben hier een lange vakantie die nog tot 1 september doorloopt. Er komen nog wel bijna dagelijks nieuwe mogelijkheden bij (ze hebben de boel hier dus qua personeel nog steeds niet rond op vele scholen in Canada) Volop perspectieven dus nog!

Ik heb gesport!  Niet dat al die wandelingen in en rond Yellowknife van de afgelopen week niet sportief zijn te noemen, maar ik ben zojuist naar de fitness room van het hotel geweest en heb mij een uur in het zweet gewerkt. Daar ben ik stiekem wel een beetje trots op, want het was wel weer een tijdje geleden dat ik in de sportschool was geweest!  En met al dat lekkere eten hier, moet ik natuurlijk wel een beetje op de kilo’s (of pounds, zie log van Bas 9 augustus #6) letten 🙂

Maar ik zal ook nog even kort vertellen wat we de afgelopen dagen hebben gedaan. Zondag hebben we een prachtige wandeling gemaakt (zie foto’s 9 augustus) langs Frame Lake. Halverwege hadden we een pit stop bij de Tim Hortons, en naast de Iced Capp is ook de Iced Coffee aan te raden! Met daarbij een Blueberry Bloom Donut… mjammmmm! Bas had al verteld dat de bus die we wilden nemen niet ging op zondag, dus we zijn ook teruggelopen. Het was heerlijk weer, graad of 20 en zonnig, dus eigenlijk was dat ook geen probleem. We zijn zelfs een beetje verbrand (rode neus).  Toen we terug waren in het hotel hebben we rustig aan gedaan, beetje lezen, tv kijken en de restjes nasi en spaghettie opgegeten. En – het wordt een gewoonte – we lagen op tijd in bed.

Maandag hebben we allebei veel werk verzet. Bas installeerde zich met zijn laptop en de eetkamer-tafel in de slaapkamer en ik zat aan ’t bureau in de kamer. We hebben ontdekt dat we elkaar dan wat minder afleiden en we lekker kunnen doorwerken (plus we hebben allebei een telefoon binnen handbereik).  Rond 2 uur ’s middags gingen we even de stad in om boodschappen te doen. Ik had op internet gevonden dat er een deli downtown was, waar we lekker vers brood konden kopen. Verder bij de supermarkt boodschappen gedaan voor het eten. ‘Thuis’ gerelaxt en daarna nog de Niven Lake trail gewandeld. Weer een prachtige wandelroute langs een meertje dat vlak achter ons hotel ligt. Ditmaal waren we in ongeveer driekwartier rond. Naast de natuur bewonderden we ook de prachtige huizen die er bij in de buurt gebouwd waren. Daar zouden we wel willen wonen!  Het eten ’s avonds (vissticks voor mij, hamburger voor Bas, rösti en worteltjes) ging er weer gretig in. Ik ging daarna heerlijk in bad en lekker in bed liggen lezen. Bas keek nog wat tv en -guess what – rond 22 uur ging het licht weer uit.

Vandaag was weer een echte werkdag. Ik was al om 7 uur op, omdat ik om 8 uur een telefonisch interview met een klant in NL moest doen. In de vorige log van Bas hebben jullie al kunnen lezen dat de paniek even toesloeg toen precies om vijf voor 8 de elektriciteit uitviel… gelukkig kon ik om 8.10 uur toch bellen en de klant heeft niets gemerkt. Na nog wat te hebben gewerkt en Bas z’n sollicitatie-activiteiten voortzette, gingen we rond half 3 de stad in om wat boodschappen te doen en eens te informeren naar het huren van kano’s. Misschien gaan we dat morgen doen, als het weer wat beter is. Vandaag was namelijk wat grauw en regenachtig, maar voor morgen is wel zon voorspeld.

Goed, ik ga een welverdiend wijntje drinken en kijken hoe Bas een lekkere risotto in elkaar gaat zetten 🙂 Vanavond is So you think you can dance op tv, dus dat willen we wel even gaan kijken. Het liefst zouden we natuurlijk naar de film gaan – Harry Potter staat nog op onze to-do-lijst, maar… hij draait hier niet meer sinds zondag!! Can you believe it? Een of andere stomme GI Joe film heeft Harry verdrongen… hopelijk komt Harry snel op DVD uit, want we moeten ‘m natuurlijk nog wel zien!!!

Tot later! Groetjes vanuit mooi-Yellowknife!

Gisteren echt hard gewerkt! Een van de opdrachten die dit weekend echt af moest, heb ik afgekregen. Nu afwachten wat de klant ervan vindt, of er nog vragen zijn of dat ik nog iets moet aanpassen, maar voelt wel goed dat het af is! Bas heeft de hele dag gecomputerd, dingetjes opgezocht en de site werkend gemaakt. Check out de foto’s (als je op een van de foto’s klikt, kun je met het pijltje verder en terug klikken en de foto’s allemaal op groot – en scherp – formaat bekijken. Mooi he!) Om een uur of vijf hadden we de boel af en – hoera – begon de zon weer te schijnen! Dus zijn we nog even de stad in gelopen voor een paar boodschapjes. Eerst maar eens naar de liquor store… flesje Canadese wijn gekocht. Daarna nog wat zout en brood gehaald bij de Shoppers Drug Mart (soort grote drogisterij). Terug ‘thuis’ ging Bas lekker koken – spaghetti! En daar dronken we dat lekkere flesje wijn bij leeg. Mjammie. Na het eten hebben we wat op de bank gehangen en tv gekeken. En om 10 uur was ik moe, dus ging ik slapen. Vandaag weer op tijd op, het ziet er weer stralend zonnig uit buiten, dus we gaan denk ik nog wel even een mooie wandeling maken vandaag. We houden jullie op de hoogte!

Eerst maar even verder over gisteren: na het werken, wat niet echt opschoot.. maar toch nog wel wat dingetjes gedaan en wat (zakelijke) mailtjes beantwoord. Ook heb ik een planning gemaakt van wat ik allemaal wanneer af moet/wil hebben. Vandaag (zaterdag) moet er echt nog een paar uurtjes flink gewerkt worden! Het komt goed uit dat het vandaag wat regenachtig is (alhoewel de voorspelling voor vanmiddag wel weer mooi weer is), dus dan kan ik binnen aan ’t werk.

Maar goed: gistermiddag na de lunch (left-over pizza!) gingen we rond kwart over één op zoek naar Tim Hortons! We hadden natuurlijk al gekeken waar die zat, en het zou een wandeling zijn van ongeveer driekwartier. Prima weer, graad of twintig en zonnig, dus op pad! Ook hadden we uitgezocht waar en hoe de bussen rijden, dus zouden we op de terugweg de bus nemen. Daarvoor hadden we natuurlijk wel een buskaart nodig, dus eerst togen we naar het gemeentehuis (city hall) waar we een buskaart voor 11 ritten (voor de prijs van 10) konden kopen. Dat was maar een minuut of 10 lopen, maar eerst kwamen we langs het informatiecentrum van Yellowknife. Een geweldig mooi tourist information centre. Heel veel informatie, foldertjes, souvenirs, een balie waar je informatie kon vragen en een kleine expositie over de geschiedenis van Yellowknife en het wildlife in de buurt. We hebben er wel een half uur rondgekeken en veel folders meegenomen om thuis verder te bestuderen. Ook kregen we van een vriendelijke balie-medewerkster (die opmerkte: wauw, komen jullie uit Nederland!) een speldje in de vorm van een koperen mes (yellow knife) met de complimenten van de stad 🙂

Het valt echt op hoe behulpzaam, aardig en vriendelijk de meeste mensen hier zijn. En bijna iedereen groet elkaar op straat.

Nadat we bij het gemeentehuis de buskaart en het bus schedule hadden gekocht, gingen we via een prachtig aangelegd wandelpad langs het Frame Lake naar de richting van Tim Hortons/Walmart. Het was een klein beetje om, maar zeer zeker de moeite waard. Heel mooi en rustig. Wel bijzonder dat we overal gewaarschuwd werden met bordjes wat je moet doen als je een beer ziet… en nadat we de eerste ochtend al op de radio hoorden dat er een grizzlie was gespot bij de ijsbaan… tja, het zal je gebeuren! Wij kwamen er in elk geval geen tegen.

Inmiddels was het al over drieën en hadden we onze overheerlijke grote ice-cappucino en doosje Timbits (mini-donuts) wel verdiend! We hebben er een uurtje gezeten, lezend in brochures en folders. Ook nu stond een vrouw naast ons op en wenste ons een prettig verblijf in Yellowknife. Bijzonder! Tja, je valt hier natuurlijk ook wel op als toerist, want zoveel zijn er niet (we zagen bij het informatiecentrum nog wel een Spaanstalige familie, maar verder heb ik nog geen ‘buitenlanders’ anders dan de ‘autochtone allochtone bewoners’ gespot).

Na onze koffie stapten we in de bus, die vanaf die plek reed en omdat het het summerschedule was, reden we de hele stad door. Zie je meteen weer wat meer wijken. Heel wisselend hoe groot en klein en arm en rijk de buurten lijken/zijn.

In het centrum stapten we weer uit (10 minuutjes lopen vanaf het hotel). Er is ook wel een busstop dichterbij het hotel, maar we moesten nog even postzegels kopen en boodschappen doen voor het avondeten.

Al met al waren we rond vijf uur weer terug en konden we nog even computeren en relaxen. Ik ben nog even naar het hotel (de overkant) gelopen om de fitness ruimte/hot tub/ saunahokje te bestuderen (binnenkort ook maar even écht gebruik van maken, misschien vandaag nog wel!) en Bas ging koken. Met beperkte middelen kwam er nog een lekkere nasi uit! We hadden meteen genoeg gekocht om met dezelfde middelen vandaag spaghetti te maken.

Na het eten even afgewassen (hoewel de dagelijkse schoonmaak ook de afwas behelst… best erg dat je als je een paar kopjes laat staan, ze gewoon afgewassen worden voor je!) en toen was ik zo moe dat ik om half negen even ging liggen en in slaap ben gevallen…

Een goede nachtrust later (11 uur geslapen! Tot half acht vanochtend) hebben we net heerlijk ontbeten (bacon, eggs, toast) en gaan we zo douchen en aan ’t werk. Weer een mooie dag in het verschiet!

De wekker stond op half negen, maar ik was al klaarwakker om 6 uur… toch een beetje jetlag denk ik, in combinatie met enorme jeuk/pijn van de muggenbulten (nog van woensdagavond). Zeker 12 op mijn handen (die helemaal dik zijn) en een grote op mijn wang. Verder op m’n benen nog een paar joekels van bulten. Jakkes. Ook toen Bas een ruim uur later wakker werd, bleken de bulten bij hem alleen maar groter te zijn geworden. Een anti-histamine (allergie) pilletje doet wonderen, want de bulten zijn weer wat minder hevig, na inname daarvan (ja, ook ik heb er eentje genomen).

Ik ben weer gaan computeren (dit dagboek begonnen) en heb even afgewassen. Thee gezet en daarna met Bas samen de boel ingeruimd. We hebben alle koffers/tassen uitgepakt en spullen opgeruimd. Leek ons wel handig, omdat we hier waarschijnlijk nog wel even zitten en dan is ‘uit koffers leven’ niet zo fijn.

Ontbijt, douchen en weer aan de slag. Nu een paar uurtjes écht werken, straks weer even de stad in.

Rond acht uur word ik wakker, Bas slaapt nog. Het eerste wat ik doe is papa en mama bellen: misschien hebben ze het berichtje dat we voor we gingen slapen via de msn hebben gestuurd niet ontvangen. Gelukkig was dat wel het geval, maar ze zijn blij om nog even van ons te horen.

Daarna start ik de computer op en maak ik koffie. We beschikken over een luxe hotelkamer: kamer met volledig ingerichte keuken, badkamer en slaapkamer. Heerlijk, wat een ruimte! Internet werkt prima, zoals gezegd, dus ik heb meteen msn-contact met Jannie en Willem. Als ik even later Bas wakker heb gemaakt, kan hij ook even met ze ‘praten’.

Rond 10 uur zijn we gaan ontbijten ‘aan de overkant’ van de straat. We zitten namelijk in een ander gebouw dan het hotel zelf. Het bleek dat het ‘complimentary breakfast’ toch niet gratis was, ook al stond het wel in de map met info. Daarom kregen we voor een keer toch een voucher, waarmee we een lekker ontbijt konden gaan eten bij ‘papa Jim’s’. Ik had een lekkere ontbijtwrap en Bas een bord vol eieren, bacon, toast en aardappelen. Een goede bodem voor de dag! ‘Papa Jim’ himself gaf ons daarna wat informatie over de stad.

We gingen weer naar onze hotelkamer, waar inmiddels een monteur een nieuw slot op onze deur aan ’t zetten was, hetgeen ook wel fijn was, want we konden er met onze sleutelkaart steeds niet in. Wij besloten onze spulletjes te pakken en een verkenningstochtje te maken door Yellowknife. We liepen eerst richting ‘oude stad’. Daar hadden we een magnifiek uitzicht over het Great Slave Lake. Het was overigens heerlijk weer (een graad of 22?) en van de muggen hadden we niet zoveel last (zo lang je maar doorloopt, want als je stilstaat vallen ze aan). Na een wandeling van ongeveer een uur kwamen we weer terug in de richting van het nieuwe gedeelte van de stad. Maar eerst kwamen we nog langs een van de twee scholen waar Bas gesolliciteerd had. Die was natuurlijk nog dicht, maar je krijgt er toch weer een gevoel bij. In de ‘nieuwe’ stad gingen we op zoek naar een Tim Hortons. Helaas blijkt die zich op nog minimaal 45 minuten lopen verder de andere kant op te bevinden (bij de Walmart) en dat wordt dus een missie voor morgen! Goede koffie vonden we wel bij Javaroma, waar we even gingen zitten om uit te rusten. Daarna liepen we terug, langs o.a. de Shoppers Drug Mart, waar we wat boodschapjes hebben gedaan, voor we weer terug gingen naar het hotel. Onder andere extra after-bite en muggenspray.

Uitrusten, mailen, beetje aanrommelen en even wat gegeten. Toen nogmaals richting centrum, nu met een wat groter boodschappenlijstje op zoek naar een echte supermarkt. Die bleek in de buurt; de President’s Choice. Daar is zo’n beetje alles te vinden wat we nodig kunnen hebben. Nu hebben we dus ontbijt/lunch in huis en wat drinken e.d. Fijn!

Rond half acht was het tijd voor het avondeten. Papa Jim’s pizza’s zagen er veelbelovend uit, dus zijn we nogmaals naar het inpandige restaurant (aan de overkant van de straat) getogen. De bediening (een slonzige mevrouw) was wat nurks, maar het eten was daadwerkelijk erg goed! We kregen het niet op, dus een ‘doggy bag’ was snel geregeld. Morgen meteen weer lunch!

Eigenlijk waren we zo moe om 21 uur dat we wel naar bed wilden, maar ik heb het nog tot 23 uur weten te redden door So you think you can dance (US) te kijken en Bas heeft nog wat langer tv gekeken, want er is ook een ‘space’ channel (denk: Star Trek e.d.).

• 5.30u: wekker
• 6.30u: de taxi staat voor
• 7.00u: op Schiphol: richting incheckbalie
• Er staat dat deze open zal gaan om 6.40u, maar er staat inmiddels al een (bescheiden) rij voor de balie. Om 7.15u komen de dames van de incheck er aan gelopen. Zeer traag, ongeïnspireerd maken zij hun boeltje klaar. Hehe, we kunnen rond 7.30u inchecken. Gelukkig mag al onze bagage gewoon mee.
• Dan een lekker broodje en een kop koffie en wachten tot we kunnen boarden om 9.00u
• Vertrek vanaf Schiphol: 9.40u
• Al om 9.30u (plaatselijke tijd) zijn we op Londen Heathrow. Daar begint het lange wachten, tot 15.00u, dan pas we kunnen inchecken voor onze volgende vlucht. Heathrow is geen aanrader: een saaie, lelijke, deprimerende wachthal, waar zich duizenden reizigers bevinden. We doden de tijd met lezen en wat eten en meer lezen.
• Als we ingecheckt zijn voor onze vlucht naar Calgary, begint het volgende lange deel van onze reis. Een vlucht van ongeveer 9 uur later, die we weer voornamelijk lezend en etend hebben doorgebracht, komen we aan in Calgary. Tijdens de reis maken we ons af en toe druk om de irritante medereizigers (een familie van ca. 15 Libanezen stoort ons nog het meest) en een geïrriteerde stewardess. En de enige film die mij leuk lijkt op het multimedia systeem blijkt tijdelijk niet beschikbaar, dus van tv kijken komt ook weinig.
• Maar goed, uiteindelijk kwamen we moe (het is inmiddels zo’n 4 uur ’s ochtends Nederlandse tijd) aan op Calgary. Daar moesten we eerst door de douane. Een paar vragen verder, mochten we gelukkig door (waarom blijft u 62 dagen in Canada? Wat gaat u doen? En wat is uw beroep? Oh, leraar, vandaar dat u zo lang vakantie heeft, zeker?!)
• Omdat we onze koffers eerst van de band moesten plukken (en deze door ‘severe weather conditions lang op zich lieten wachten) en ze weer door de douane op een nieuwe rolband moesten leggen, moesten we rennend – via de zoveelste controle van onze handbagage – naar onze volgende gate toe. Natuurlijk (wet van Murphy) was dat weer eens aan de andere kant van de airport, maar we haalden het op tijd. Toen bleek onze vlucht vertraagd! En was er een gate-wijziging, waardoor we weer naar een andere locatie moesten. Uiteindelijk konden we om 21.00u boarden voor onze derde vlucht, naar Yellowknife. Een klein vliegtuigje met 40 inzittenden! Een uurtje vertraging dus, maar om 23.00u kwamen we dan eindelijk aan. Voor ons was het natuurlijk 7 uur ’s ochtends, dus we waren zeer moe. Na het ophalen van onze koffers stond gelukkig het shuttlebusje van het hotel klaar en werden we naar Chateau Nova Hotel gereden. Een vriendelijke medewerker rekende al op ons en checkte ons in in onze kamer(s). Na een welverdiende, heerlijke douche konden we om middernacht gaan slapen… een lange dag en een lange reis was voorbij. We zijn in Yellowknife!!!
• Twee minpuntjes: we zijn direct bij aankomst al lek gestoken door de muggen op de airport van Yellowknife. Gelukkig zitten er in onze kamer (en elders binnen) weinig van deze steekbeesten, vanwege de horren voor de ramen. Ten tweede bleek al snel dat onze mobiele telefoons hier niet werken! Er is geen maatschappij die met de T-mobile samenwerkt…. Gelukkig doet het (gratis) internet het als een tierelier en kunnen we dus prima contact houden met het thuisfront.

• Inpakken, inpakken, inpakken, net als de laatste paar dagen
• Bas gaat nog langs de opticien. Gisteren waren we daar ook, maar toen brak de medewerkster het pootje van zijn bril… vandaag dus een nieuw montuur ophalen, waarin de glazen van het oude worden overgezet.
• Ook moet Bas voor de tweede keer naar de apotheek: gisteren gaven ze maar de helft van de medicijnen mee, vandaag kan de andere helft, via een ‘spoedbestelling’ worden opgehaald
• schoonmaken
• om 14.00 komen Jannie en Willem
• even later ook Ank & Stijn en Ben & Maria
• 14.45 – 17.30 onderweg naar Andere Judith
• Bij andere ontvangst met koffie, daarna naar restaurant Specktakel
• Heerlijk gegeten (struisvogelbiefstuk!) en erg gezellig
• Afscheid.. tja, niet leuk natuurlijk
• Kopje koffie bij andere en slapen rond 22.30 uur