Tag: Nederlands

Jullie hebben natuurlijk al een aantal foto’s kunnen zien en Judiths laatste update voorspelde al wat dingen, maar de afgelopen drie dagen zijn redelijk druk geweest.

Laat ik beginnen bij waar Judith zo ongeveer stopte. Ik ben woensdag in de stromende regen naar École Sir John Franklin High School gelopen, omdat ik, na even te hebben gebeld ’s ochtends, daar een afspraak had met de principal. Al het e-mailen, bellen, reizen, zaken voor  een visum regelen, alles kwam nu samen. Enigszins nerveus meldde ik me bij de administratie. Ik werd vrijwel direct opgehaald en na een korte handdruk zit je dan tegen over elkaar. Af en toe nog zoekend naar woorden kwam er een heel vlot gesprek uit. Een gesprek met eigenlijk alleen maar hele positieve uitkomsten. Ondanks dat ze geen uren hadden, konden er wel dingen geregeld word dat ik als “supply teacher” aan de slag kon, dus specifiek dingen aanleren aan meerdere klassen waar je zelf erg goed in bent. Substitute teaching was ook mogelijk en noodzakelijk: ze hadden op dit moment geen enkele sub voor natuurkunde. De nood was zo hoog dat er binnen het management al was voorgesteld om leerlingen die vorig jaar afgestudeerd waren als sub te gaan gebruiken; een plan dat vakkundig om zeep was geholpen door de principal zelve. Dat kwam te dichtbij, niet professioneel en paste niet in hun “Strive for Excellence”. En kort door de bocht: daar zag ze mij wel in passen.

Vervolgens een rondleiding gehad door de school, enkele docenten ontmoet, onder andere de vice-principal die nog twee klassen natuurkunde geeft. (en die dus weleens naar congressen moet en vervangen moet worden :-)). Een aardige docente Engels, bij wie ik wel (een aantal) les(sen) mocht bekijken (en ook moest gaan kijken, want de principal verzekerde me dat ze erg goed was, pluim voor de docente die er zelf bij stond). En dan staat er opeens een digitaal schoolbord in dat lokaal van de docente Engels. Net nieuw en wat moet je er mee? Laat ik daar nou vorig jaar op het Zernike nog wat dingen over verteld hebben in een soort van cursus. Een paar tips, wat algemene wetenswaardigheden en je maakt makkelijk indruk. Als het aan de principal lag, gaf ik er volgende week meteen hier een cursus over. Het voelt ongemakkelijk als Nederlander, omdat je meteen kwaliteiten toegedicht krijgt en erkenning voor je kennis krijgt, hoe triviaal die kennis voor jou ook voelt, maar hier is het heel normaal om mensen wat luider te prijzen dan dat we in Nederland doen.

Nog een tijd zitten na praten na de rondleiding. Wat hebben we nodig van elkaar? Weer een aantal veren erbij gestoken gekregen (zitten wordt langzamerhand ongemakkelijk) want ze wilde me toch eigenlijk wel voor de Catholic Schoolboard wegkapen en voor Sir John houden. Er komen vast wel tijdelijke uren gedurende het jaar en als je er dan bent, ben je de eerste om ze te krijgen. Het proces om een brief te krijgen met werkaanbod voor een visum werd meteen dezelfde dag in gang gezet. Wordt dus vervolgd, maar dit was een grote opsteker! 🙂

En na ongeveer anderhalf uur sta je dan weer buiten. Teruglopen naar huis, waar blijkt dat je helemaal niet zo lang bent weggeweest als je zelf dacht. Moe. De rest van de dag niet heel erg veel meer gedaan. ’s Avonds nog even lekker uit eten geweest.

De volgende dag vol energie op zoek naar een bedrijf dat fietsen verhuurt. Dat blijkt praktisch onmogelijk. Uiteindelijk komen we uit en worden we voor $40 voor een jaar family-member van een milieubeweging in Yellowknife, Ecology North. Als service naar hun leden kun je hier fietsen lenen. Handig als je eigen fiets bij de maker staat of als je een vriend op visite hebt die geen fiets heeft. Of als je Nederlands bent, praktisch op een fiets geboren bent en toch eens wat sneller de stad door wilt. Nadat alle banden opgepompt waren en de zadels op de goede hoogte stonden, vertrokken we. Doel: de oude begraafplaats en het Bristol Monument. De oude begraafplaats blijkt moeilijk te vinden. Later blijkt dat er een nieuw hiking trail naar toe is. De borden zijn al wel verplaatst, alle boekjes en brochures gaan nog uit van de oude situatie. Na de tevergeefse speurtocht naar de oude begraafplaats blijkt de fiets van Bas een mankement te hebben: het zadel zit los en zakt steeds naar beneden. Na een redelijk stuk fietsen met geregelde  stops om het zadel weer omhoog te zetten hoopten we bij de Walmart een inbussleutel-tool te kopen: helaas, Walmart heeft veel, maar dit nou net niet. Na koffie bij Timmy door naar het hoofdkwartier van Ecology North. Zadel vastzetten en met een tip over een winkel die ze wel had meteen maar een set inbussleutels gekocht.

Vervolgens toch nog even naar N’Dilo, de oude stad. Even bij Tony op een bankje gaan zitten uitrusten. Tony en zijn vrouw waagden zich zelfs in het koude water. Toen we weer bijgekomen waren liepen we naar de weg terug en kwamen we onderweg Stefan tegen, een vriend van Tony waar hij  ons al over had verteld. Stefan woonde, voordat hij in 1982 naar Canada kwam, in Groningen. In Stad. We hebben een tijd met hem gepraat, z’n vrouw kwam hem ophalen want ze zouden gaan zeilen! Nog even staan praten en nadat we waren uitgenodigd om een keer langs te komen door naar huis. Aangezien we al druk aan het voorbereiden zijn om volgende week te verhuizen restjes gegeten: weer een heel aantal pakken leeg die niet mee hoeven waaruit ik toch nog een voedzame maaltijd kon samenstellen.

28 augustus lekker uitgeslapen. Ik ben even naar de stad gegaan om naar een router te kijken. We kunnen namelijk morgen over naar een 1-slaapkamer appartement om daar te “wachten” op ons 2-slaapkamerappartement. Aangezien dit ruim 20 euro per nacht scheelt, hebben we besloten om het te doen. Zelfs al zou maandag de boel al klaar zijn, dan kunnen we van het geld al bijna nog een keer lekker uit eten. We blijven Nederlanders. En zowel het 1- als 2-slaapkamerappartement hebben een internetaansluiting die maar 1 computer kan aansluiten. Dus dan heb je een router nodig om allebei te kunnen internetten. Om drie uur hadden we de sleutel, na een korte inspectie hadden we om vijf uur 2/3 van onze spullen over. Ik ben twee keer heen en weer gefietst om twee grote rugzakken over te brengen, Judith liep met een koffer en een kleinere rugzak. Morgen nog de elektronica, laatste kleren, wat was en de etenswaren en we zijn helemaal over. Vroeg naar bed dus, na een diepvriespizza te hebben verorberd.

Houd de site dus in de gaten. Er komen snel foto’s van ons nieuwe tijdelijke onderkomen. De video’s en meer video’s komen snel weer online. Ik moet nog even een manier vinden om ze beter te presenteren, zonder dat ze de werking van de site te veel beïnvloeden. Alles ontwikkelt zich langzaam, maar gestaag. We houden jullie op de hoogte!

Het is weer eens tijd voor een update van mijn hand. De afgelopen dagen zijn vrij rustig geweest, maar we hebben toch wel weer wat nieuwtjes. Terwijl ik dit schrijf, ben ik -eigenlijk voor ’t eerst – alleen op de hotelkamer aan ’t werk. Bas is namelijk een half uurtje geleden naar Sir John Franklin High School gegaan, na een telefoontje van de principal, waarmee hij al geruime tijd via e-mail en telefoon contact onderhoudt. Nu is hij dus persoonlijk kennismaken en krijgt hij waarschijnlijk een rondleiding door de school e.d. De lessen beginnen er volgende week weer, maar de leraren zijn deze week weer begonnen om alles voor te bereiden. Ik laat het aan Bas over om later vandaag of morgen een update te schrijven over zijn ervaringen vandaag. Ik ben ook heel benieuwd!

Wat werk-zoeken betreft gaat het namelijk allemaal niet vlekkeloos. De Verklaring Omtrent het Gedrag (VOG) is (in Groningen) binnen, maar Bas kreeg maandag van de ambassade een mailtje met het vervelende nieuws dat de jongeren-visa (work/holiday programme) voor dit jaar op zijn… sinds vorige week! En net nu we zondag alle papieren voor de aanvraag in orde hadden gemaakt en aan Ank hadden gestuurd (waar alleen de VOG nog bijgevoegd moest worden en naar de ambassade moest worden doorgestuurd).  Het is een beetje een kip-ei-verhaal, zoals Bas al eerder schreef: voor een ‘echt grote-mensen-visum’ heb je een baanaanbod nodig en voor een baanaanbod een visum… maar we geven niet op: we weten nu wat we nodig hebben, en wie weet kan een van de scholen de papieren in orde maken om een aanvraag voor een ander visum te doen. Tot die tijd kan Bas waarschijnlijk als vrijwilliger aan de slag, om zo toch het schoolsysteem te leren kennen en ervaring op te doen.

Tussen al deze werk-zoek-perikelen door, ben ik lekker aan ’t werk geweest. Ik heb voor verschillende klanten teksten geschreven, vertalingen gemaakt en ben nu bezig met de laatste dingen af te ronden die in augustus moeten gebeuren. Verder probeer ik via de e-mail mijn netwerk ‘warm’ te houden. Het is natuurlijk erg leuk om met iedereen te mailen hoe het gaat, maar natuurlijk hoop ik zo ook nog wat meer werk binnen te halen 🙂

Naast het werken, mailen e.d. hebben we natuurlijk ook nog wel wat tijd voor ontspanning. De afgelopen dagen hebben we niet heel veel buiten gedaan, omdat het weer hier wat grijs, grauw en regenachtig is geweest. Ook nu regent het weer. Zaterdagavond ben ik  nog een eind gaan wandelen, toen het weer wat opgeklaard was. Zondagavond en dinsdagavond stonden in het teken van ‘So you think you can dance Canada’, de enige televisieshow die we echt proberen te volgen. Erg leuk en de kwaliteit van de dansers hier is heel groot! Geweldige show gisteravond met de top-20 dansers! Maandagavond hebben we samen gesport in de fitness-ruimte van het hotel. Lekker zweten en spierpijn krijgen 🙂

Verder heeft Bas zich uitgeleefd met koken afgelopen zondag, waardoor we drie dagen lang heerlijk konden eten van de fajitas die hij heeft gemaakt (zie foto!)

Tenslotte: het is zo goed als zeker dat we over een paar dagen verhuizen! Gisteren zijn we op ‘huizenjacht’ geweest omdat het hotel wel leuk en goed is, maar niet zo groot en natuurlijk erg duur! We hebben nu een appartement gevonden met twee slaapkamers (boek je vlucht en kom maar op bezoek! :)) , een grotere kamer, luxere keuken en een grotere badkamer voor behoorlijk wat minder geld. Nog steeds vrij prijzig, maar als je bedenkt dat het inclusief water, elektriciteit, verwarming, parkeerplaats (haha, nog geen auto hier hoor!), kabeltelevisie,  internet, afwasmachine (jaja, wat een luxe) is en we meer ruimte en privacy hebben, dan zijn we wel heel blij! Ook is er in het gebouw een laundry-room, waar je gebruik van kan maken (niet meer wachten bij de wasserette dus! :)) Het enige dat we zullen missen is de dagelijkse schoonmaak 🙂 Zo gauw de internetverbinding gefixt is in het appartement krijgen we een telefoontje en kunnen we over. Waarschijnlijk deze week al, dus hou onze weblog in de gaten voor meer nieuws!

Introductie
We hebben weer een hoop meegemaakt, maar nog lang niet alles online gezet. Natuurlijk was het ook wel te verwachten dat we niet elke dag een heel verhaal konden gaan typen, maar we houden jullie toch graag op de hoogte.

Wellicht goed om te weten: sinds de eerste stroomstoring is onze internet connectie minder stabiel. Dus als we opeens stil vallen in een chat op MSN of IRC, dan is dat niet omdat we je opeens niet meer interessant vinden, maar meer omdat we weer eens opnieuw de connectie met de router moeten krijgen.

Vrijdag 14 augustus
’s Ochtends meteen even gebeld via de Skype met Maria, Judiths moeder, die jarig was. ’s Middags liepen we naar de stad, toen we achterop gefietst werden door wat later een lokale beroemdheid bleek te zijn. Een man genaamd Tony had “Groningen” op Judiths trui gelezen en vroeg of we uit Nederland kwamen. In Yellowknife blijkt namelijk een Groninger te wonen (een vriend van Tony), die hier zo’n 25 jaar geleden naar toe verhuisd is. Hij had het er nog vaak over, dus vandaar dat Tony het herkende. Na een kort gesprekje op de stoep, waarin we vertelden dat we wilden gaan kijken waar we een kano konden huren, bood Tony een van z’n twee kano’s aan om te lenen. Dat scheelde in de kosten en de bedrijven hier draaiden toeristen toch maar een poot uit, kwam het op neer. Gewldig hoe iedereen hier behulpzaam is en je tips geeft van wat hij of zij leuk vindt aan Yellowknife.

Zoals in de laatste post al aangegeven en in de foto’s ook al te zien was, liepen we naar onze vriend Tim aan de andere kant van de stad en hebben we daar van een welverdiende portie Timbits en koffie genoten. We namen de bus weer terug en na snel wat te hebben gegeten, gingen we naar de plek waar Tony woonde en waar z’n kano’s lagen. Zonder succes. :-(. Tony was (niet meer) thuis. We hebben er nog een tijd gezeten op een bankje en van het uitzicht genoten (zie ook de foto’s van 11-14 augustus). Tony woont op de blauwe “houseboat” die in de foto’s te zien is.

Zaterdag 15 augustus
We hebben deze dag veel gewerkt en wat geluierd. Na wat googelen en wat lezen in de Lonely Planet kwamen we erachter dat er veel over Tony te vinden is. In maart is er namelijk het “Snowking festival” in Yellowknife, georganiseerd en waarschijnlijk ook bedacht door Tony, die als bijnaam namelijk “Snowking” heeft. Zowel in de Lonely Planet als op verschillende nieuwssites was dit terug te vinden. En de reden dat er zoveel mensen op een woonboot wonen ook: omdat je woning dan niet op land staat dat van de stad is, hoef je geen belastingen te betalen en dat schijnt veel te schelen. Ook is het een lucratieve business: Tony had een houseboat gebouwd die hij voor $130.000 (bijna €84.000) verkocht had. De bouwmaterialen haalde hij voornamelijk van de stort.

Toen we ’s avonds nogmaals naar z’n houseboat gingen, was hij er weer niet. We namen ons voor om de volgende keer maar een briefje mee te nemen om op te plakken dat we hem weer gemist hadden. We wandelen nog even verder door het oude deel van de stad, N’Dilo genaamd om onder andere even te zien waar “the Wildcat café” zat, waar we zeker nog een keer moeten gaan eten. Ook liepen we langs “Doornbos road”, genoemd naar een kleurrijke inwoner van Yellowknife, Tjaart (Tom) Doornbos. Grappig, omdat Bas z’n oma Doornbos van haar achternaam heet en deze man, een Nederlander, dus mogelijk verre familie is.

Zondag 16 augustus
De dag begon met boodschappen doen. Toch handig dat op zondag de boel hier gewoon open is. Nadat we de boodschappen hadden teruggebracht, gingen we een auto huren. Er was geen kleine auto, dus we kregen voor een gereduceerd tarief een full-sized car mee. Een behoorlijk bak, zoals in de foto’s ook te zien is. Een korte instructie hoe in een automaat te rijden en Bas reed meteen weg, op weg over de Ingraham Trail naar Roads’ End, waar ’s winters de Ice Road begint. Een reis met uitdagingen, naar later bleek.

Tijdens een eerste stop even een broodje gegeten en tot de conclusie gekomen dat veel mensen op zondag leuke uitstapjes doen. Mensen die gingen vissen, met de boot het meer opgingen, etc etc. Verder gereden en toen begon er een stuk “gravel road”. Dat rijdt vrij lastig als je geen 4×4 truck hebt en bovendien een auto met veel vermogen hebt. Af en toe voelt het aan alsof je op ijs rijdt, zo glibberig. Na een stuk gravel road bij de “Hidden Lake” gestopt. Hier kwamen een stel “immigranten” uit New Brunswick tegen, die daar aan het vissen waren. Maar eens gevraagd waar je hier een Fishing license kon halen. Ook vertelden ze ons dat we nog één parkeerplaats verder moeten om makkelijker naar de Cameron Falls te kunnen lopen.

Zo gezegd, zo gedaan en bij de volgende parkeerplaats begon onze wandeling naar de Cameron Falls. Enorm mooi, een behoorlijke waterval midden in de natuur. Naar onze mening ook vele malen mooier dan de Niagara Falls, die in Canada en Amerika meer bekendheid genieten. Onterecht, want de wolkenkrabbers die daarom heen staan en de weg die er gewoon langsloopt, nemen de magie van de waterval weg. Cameron Falls is dat alles dus niet: je komt er na een korte hike van 45 minuten en je zou niet verbaasd opkijken om er op een dag met minder toeristen een beer te zien vissen. Zie ook weer de foto’s :-).

Verder gereden naar Roads’ End. Supermooie natuur weer. Er lag bij het begin van de Ice Road een soort van stroomversnelling, erg ondiep. Dit gegeven zorgde voor een mooi schouwspel van ruim een half uur. Twee mannen probeerden namelijk het ondiepe stuk met een motorboot te passeren. Na wat geklooi namen ze een aanloop om vervolgens keihard aan de grond te lopen. Touwen werden uitgeladen, er werd over het land omheen gelopen, door de (toch net iets dieper dan verwachte) stroomversnelling heen geploeterd, er werd geduwd, getrokken, etc etc. Na ruim een half uur succes, thumbs up en met een brede glimlach een groet terug.

Teruggereden naar huis met nog een stop op de parkeerplaats waar we ook onze eerste stop maakten. Daar werd inmiddels druk gebarbequed op de publiekelijk te gebruiken barbeques. Super om te zien. Doorgereden naar de Co-op om een fishing license te halen en toen door naar huis. Vanwege de vermoeidheid van de lange dag voor het eerst wat fastfood gegeten: Kentucky Fried Chicken. Nou, dat was één keer en toch maar nooit meer.

Maandag 17 augustus
’s Ochtends ging Judith naar de Laundromat om de was te doen. Bas ging, na een paar laatste dingen te hebben gekocht bij de Walmart (ja echt!) een uurtje vissen. We hadden de auto nog tot 12 uur. Geen succes bij het vissen en weer terug naar huis, waar Judith na enige vertraging ook aankwam. De was was nog nat, ondanks dat Judith het twee keer in de droger had gedaan. Dus nadat de schoonmakers waren geweest werd de was door het hele appartement op stoelen en rekjes in de badkamer opgehangen.

Vervolgens een poging gedaan (gewapend met briefje) om te zien of Tony thuis was. En welja, driemaal is scheepsrecht en na een kort gesprek het meer op gegaan. Meteen betrok het weer. Na een lus te hebben gemaakt om één van de twee kleine eilandjes, waarna een peddel brak, mocht Bas de kajak weer terug naar Tony’s huis manoeuvreren. Met lichte regen kwamen we aan. Tony zat inmiddels met een andere houseboater te praten en nadat we beschaamd hadden verteld dat we een nieuwe peddel voor een moesten halen omdat we hem gebroken hadden werden we hartelijk uitgelachen. Net zoals het grootste deel van Tonys huis kwam ook deze peddel van de dump. Iemand had dus al besloten dat ie niet meer goed was en hij vond vast wel weer een nieuwe. No problem, man, no problem.

Het gesprek ging over van alles en kwam uiteindelijk op het onderwerp vissen. De “Government Dock”, daar kon je wel goed op Jackfish (Northern Pike -> snoek) vissen. Daar zijn we dus naar toe gelopen, Bas met hengel, Judith met boek) Van lezen kwam het niet veel, want er werd in de 4e of 5e worp meteen een Jackfish van 75 à 80 cm gehaakt, zie foto’s. Na een behoorlijk gevecht werd deze “Slew Shark” uiteindelijk met het net van de Walmart geland.
Ondertussen was ook de arm der wet genaderd. Voordat Bas z’n fishing license moest laten zien, werd er nog even geholpen met het onthaken van dit monster. De politie is hier echt je beste vriend! 🙂 “I figured you would have a fishing license, fishing on our doorstep” was de reactie toen aangaf natuurlijk een vergunning te hebben. En ja, de goede man had gelijk, het heet niet voor niks de “Goverment Dock”. De politieboten en auto’s vertrokken van deze plek. Op de vraag van Judith of je er eigenlijk wel mocht vissen (dankjewel Judith) was het antwoord: “Well, my boss doesn’t like it, but as long as you’re not in our way, we’re ok with it.” 😀 Als we nog vis wilden eten moesten we naar een dichtbij gelegen restaurant: elke dag verse vis. Hij zou er om half zes ook wel zijn!

Na nog een kleinere Jackfish te hebben gevangen (net onder of 40 cm) gingen we naar huis. Een pasta met een eigen recept met gehaktballetjes saus (wel weer uitdaging met het beperkte pannenarsenaal) smaakte verrukkelijk.

Afsluitend
We hebben weer een hoop meegemaakt. Wat ons blijft verbazen is de behulpzaamheid van iedereen: Tony, de politieman, de “New Brunswick kids”. Geweldig! Er wordt zeker nog vaker gevist en houdt de site in de gaten. Er komen twee filmpjes aan!

Zodra er nieuws is over sollicitatie resultaten horen jullie het, maar het loopt allemaal nog langzaam: ze hebben hier een lange vakantie die nog tot 1 september doorloopt. Er komen nog wel bijna dagelijks nieuwe mogelijkheden bij (ze hebben de boel hier dus qua personeel nog steeds niet rond op vele scholen in Canada) Volop perspectieven dus nog!